W toku prowadzonych przez nas intensywnie od 2020 roku (oraz wcześniej już od 2015 roku) spraw z powództw kredytobiorców zaciągających kredyty waloryzowane do walut obcych sukcesywnie rozstrzygały się doktrynalne wątpliwości, począwszy od fundamentalnych, dotyczących wpływu istnienia klauzul niedozwolonych na możliwość dalszego utrzymania umowy, poprzez przyjęcie teorii dwóch kondykcji, do m.in. skutku złożenia zarzutu zatrzymania czy początku biegu odsetek.

Nie doczekało się wyraźnego (tj. np. w orzeczeniu TSUE lub w wyraźnej tezie SN) rozstrzygnięcia zagadnienie naliczania odsetek w przypadku złożenia przez bank w toku procesu zarzutu potrącenia lub powództwa wzajemnego. Wydaje się, że ta wątpliwość jest już jednak rozwiana (ale kto i gdzie to rozstrzygnął: tego nie podpowiadam konkurencji), co w czasie, gdy banki „zalewają” kancelarie propozycjami ugodowymi jest bardzo istotne do zobrazowania Klientom czy propozycje te są dla nich korzystne, albo raczej mówiąc wprost: jak bardzo są one dla nich niekorzystne.

Przypominamy: banki dążą do ugód nie dlatego, że nagle ich zarządy np. nawróciły się, postanowiły być miłe i założyły stowarzyszenie dobrych Samarytan, lecz dlatego, że ugody się bankom opłacają, ponieważ banki są instytucjami zarobkowymi, a nie charytatywnymi. Jeśli ugody opłacają się bankom to komuś muszą się nie opłacać, nietrudno zgadnąć komu.

Dobrej jesieni !